“I believe the greatest gift I can conceive of having from anyone is to be seen by them, heard by them, to be understood and touched by them.” (Virginia Satir)

Voor elk mens is gezien, gehoord en vervolgens erkend worden, van levensbelang. Voor een zuigeling is dat letterlijk waar: als hij niet wordt gezien of gehoord, dan heeft hij geen mogelijkheden om te overleven. Erkend worden is voor een kind in juridische zin belangrijk, maar erkend worden in zijn bestaan als individu nog veel belangrijker.

Mensen blijven hun leven lang op zoek naar erkenning. Bijvoorbeeld door goed te presteren, door heel hulpvaardig te zijn, door erg op te vallen of door zichzelf juist weg te cijferen. Dat die methoden niet altijd het gewenste effect hebben, blijft een leven lang pijn doen.

In organisaties waar al geruime tijd weinig oog en oor is voor het personeel, is dit soms collectief voelbaar. Die pijn uit zich dan als cynisme, gebrek aan betrokkenheid en wantrouwen. Managers die hiermee worden geconfronteerd, zitten met de handen in het haar. Wat moeten ze hiermee? De maatregelen die genomen worden, zijn vaak olie op het cynisme-vuur: ‘Zie je wel, ze snappen totaal niet waar we hier eigenlijk mee bezig zijn! Nou, het zal mijn tijd wel duren!’

De leidinggevende die de tijd neemt om te kijken en te luisteren, doet het goed. Maar die betrokkenheid moet dan wel van harte gemeend zijn!