Bijna 2012! Even stilstaan en terug kijken. Niet alleen naar 2011 maar ook verder in het verleden.

Het is 2008

We hebben afgesproken bij Doppio Espresso in Groningen. Martijn Aslander ontvangt zijn afspraken daar graag. Slim, een kantoor voor een aantal kopjes koffie. Op 15-jarige leeftijd runde Martijn zijn eigen bedrijf. Hij ontdekte dat wat er bij de padvinders gedaan werd, verkocht kon worden als personeelsuitje aan bedrijven. Hij heeft op meerdere vakgebieden lesgegeven, zelfs drie op postdoctoraal niveau en scoort daarmee hoge evaluatiecijfers. Bij honderden vraagstukken werd hij al betrokken. De meer dan honderd lezingen die daar jaarlijks bij komen maken hem dynamisch.

“Zodra ik een bijdrage kan leveren ben ik blij!”

De lezingen die Aslander geeft gaan over de netwerkinformatiesamenleving en hoe je daar je voordeel mee kan doen als individu of organisatie. “Ik heb een missie, bijdragen aan een betere wereld. Ik wil graag mijn kennis delen en toetsen. Dat is de reden dat ik al die lezingen geef en podia bestijg”, aldus Aslander. De term Lifehacking wordt al snel geassocieerd met Aslander. Wat is dit fenomeen? “Het is niets anders dan slimmer werken en leven. Mensen in Nederland doen dubbel werk. Dit kost veel tijd, geld en moeite. Lifehacking zorgt ervoor dat mensen tools en inzicht krijgen om vele malen effectiever te werken. Dit is belangrijk omdat binnen tien jaar alle babyboomers met pensioen zijn. De werkplekken kunnen niet worden opgevuld door mensen vanuit het buitenland omdat het taal en cultuur gebonden functies zijn. Door hedendaagse technieken te gebruiken vang je dit grotendeels op.”

Lifehacking is persoonlijke ontwikkeling en groei, kennismanagement, time management en Web 2.0. Tot nu toe waren dit gescheiden domeinen van respectievelijk de personal coaches, IT-managers, trainers en marketeers. “Met Lifehacking plak je deze domeinen aan elkaar om er voordeel mee te behalen.” Voor Aslander is Lifehacking gesneden koek. Hij is nu bezig met Ecohacking. “Wat we hebben gedaan met Lifehacking gaan we nu toepassen op duurzaamheidvraagstukken en energiebesparingvraagstukken.” Ecohacking is niet vanuit de overheid opgelegd of via ingewikkelde maatregelen tot stand gekomen. Binnenkort kunnen er praktische tips en kennis, vergaard en gedeeld worden zodat mensen elkaar helpen met het verbeteren van de duurzaamheid van energie. “En dat alles zonder dat het zweverig wordt. Ik krijg inspiratie van mensen die bereid zijn elkaar te leren kennen en boven zichzelf uit te stijgen. Zodra ik deze mensen een bijdrage kan leveren ben ik blij!”

De netwerkinformatiesamenleving

Aslander laat zijn waarde achteraf bepalen door zijn opdrachtgever. Hoe krijgt hij voldoende terug? “Wanneer je iets van waarde levert krijg je er véél meer voor terug. Dat hoeft nog niet eens in geld te zijn.” Het is belangrijk te ontdekken waar er waarde geleverd kan worden. Alleen de ontvanger van een dienst kan bepalen welke waarde er is geleverd.

In de netwerkinformatiesamenleving wordt er al veel weggegeven of doorgespeeld zodat men hier feedback op krijgt. Vervolgens kan er gekeken worden of er waarde is geleverd. Het dialoog aangaan met de klant en vanuit vertrouwen opereren geeft meerwaarde. “Wanneer een productiebedrijf dit doet, kan het slecht aflopen.” Dienstverlenende bedrijven hebben hier baat bij, zoals de netwerken of bedrijven die weinig kosten maken. “Je wordt eerder herinnerd als je een bijdrage levert. Je wordt eerder doorgespeeld naar iemand die je zal betalen.” Het draait om het ruilen van informatie. “De hele wereldeconomie is al ruil!” Pepsi in Rusland, laat haar klanten afrekenen in wodka. De wodka wordt verhandeld op de termijnmarkt omdat dit meer oplevert. Hoe je waardebepaling achteraf afdraagt aan de fiscus, zegt Martijn: “Als er iemand geld op mijn rekening stort, krijgt hij gewoon een factuur en als jullie fotograaf mij gratis deze foto’s geeft, weet ik niet hoe ik dat moet afdragen.”

foto’s door Rienk Jan Schurer

Bijna 2012! Even stilstaan en terug kijken. Niet alleen naar 2011 maar ook verder in het verleden.

Het is 2008

Ik kom aan bij het Hajé Hotel in Heerenveen. Het grootste bedrijf van H.J. de Jager en door al die kleine leuke hoekjes is het net of ik hem thuis bezoek. H.J. is voorzitter van Koninklijke Horeca Nederland en vertegenwoordiger van de Sociale Economische Raad. Momenteel telt het Hajé concern zeven bedrijven waar veranderingen in architectuur en interieur een normaal begrip zijn. Participerend op de wensen van mensen die steeds sneller de wereld aan het veranderen zijn.

“Laat de wereld beter achter dan toen je hem aantrof!”

Volgens H.J. de Jager hebben mensen de neiging iets te vervormen. “Als er niets meer te maken zou zijn of te verbeteren valt dan zou het een saaie boel worden.” H.J. herkent dit ook in zichzelf. “Ik wilde graag iets voor mezelf beginnen en daarmee uniek zijn. Het anders doen samen met mensen. Dat brengt me nu ik ouder ben geworden steeds meer plezier.” H.J. wil uiteindelijk hotspotachtige plekken maken waar mensen heel fijn kunnen vertoeven. Hier kunnen mensen filosoferen, nadenken en praten over spiritualiteit en komen eten, drinken, slapen, bewonderen, verwonderen en vergaderen bijeen onder één dak. “Horeca als bedrijfstak zie ik als de kerk van de 21ste eeuw. Dan is het goed om sociale huiskamers te hebben.”

In de toekomst kan het zelfs zo zijn dat er een nieuwe systematiek ontstaat voor wonen. Gasten hebben dan de mogelijkheid om een bepaalde tijd in een horeca gelegenheid te wonen en daar gebruik te maken van de faciliteiten die aanwezig zijn, aldus de Jager. Hajé Hotel Heerenveen is pas geleden opnieuw geïsoleerd. De boilers op het dak zijn vervangen door nieuwe hoogrendementsketels. Alle cv leidingen zijn vervangen door nieuwe leidingen. Door deze verbouwing bespaart H.J. al aanzienlijk. “Mijn eigenlijke wens is helaas niet doorgegaan. Ik wilde met verticale warmtepompen werken. Deze pompen halen water uit de grond op aard temperatuur. Door een speciale techniek kun je dit water goedkoop doorverwarmen en door je verwarmingsbuizen laten lopen.”

Als vertegenwoordiger van de Sociale Economische Raad is de Jager vaak betrokken bij diverse vraagstukken. Zo heeft hij een tijd te maken gehad met de fijnstofregeling en de emissiedoelstellingen. Wat er op dit moment speelt op het gebied van duurzaamheid is hoe bedrijven beheersbaar om kunnen gaan met energie. “Wat ik belangrijk vind is dat we in het bedrijfsleven de verantwoordelijkheid nemen. Niet volgens de verplichtingrol zoals die wordt opgelegd door de overheid. Meer omdat we er zelf een belang bij hebben.” De Jager voegt er aan toe het wel eens fijn te vinden een worst voor gehouden te krijgen met als doel gemotiveerd te worden door de staat. Hij vindt de tijd van de zweep niet meer passend, de metafoor voor de verplichtingen die de overheid ons soms oplegt. H.J. vindt dat we er zelf belang bij hebben omdat het leven een voorrecht is.

Ieder mens dient te leren zo goed mogelijk met leven om te gaan. Dit ten opzichte van zichzelf, anderen en natuur. Het is makkelijker een medemens te beschadigen dan gelukkig te maken. Doe je één van beide dan krijg je dat ook terug. Het is makkelijker het milieu te beschadigen dan het te verbeteren. Doe je één van beide dan krijg je dat ook terug. “Dit is een bewustwordingsproces. Er dient scholing en educatie aangereikt te worden om hier beter mee om te gaan. Daar is nog een hoop in te doen.”

Aan de A6 in Flevoland bij restaurant de Aalscholver en de Lepelaar is H.J. de Jager in samenspraak met Staatsbosbeheer en Flevolandschap bezig parken aan te leggen langs de snelweg. “Er is daar een prachtige populatie aan wilde paarden en edel herten.”

foto’s door Rienk Jan Schurer

Bijna 2012! Even stilstaan en terug kijken. Niet alleen naar 2011 maar ook verder in het verleden.

Het is 2008

Ik ben in Oranjewoud en heb afgesproken met de NetworKING. Na een succesvolle 20 jarige militaire carrière in het Amerikaanse leger, nam hij deel aan “The American Chamber of Commerce” in Nederland. Hij ontdekte dat hij talent had in het leren kennen van mensen en begon zijn eigen netwerk op te bouwen. Op basis van zijn talenten besloot hij van netwerken zijn business te maken.

“Mensen vergeten dat netwerken over creativiteit gaat!”

Hoe zet jij je netwerk in beweging om iets te creëren wat er nog niet is? Met dit vraagstuk kreeg Charles Ruffolo te maken toen hij de vraag kreeg een vliegdekschip te leveren aan een reclamebureau in Amsterdam. “Ze hadden gehoord dat ik een professioneel netwerker ben. Wat denk je, dat ik dan nee ga zeggen!” Het vliegdekschip zou worden ingezet tijdens het millenniumfeest aan de kust van Spanje om merkbekendheid te creëren voor twee multinationals. “Het drong toen echt tot me door dat we het hadden over een oorlogsvoertuig, wie waren de klanten van dat reclamebureau? Dat was vertrouwelijk, zeiden ze.” Met de afsluitende woorden, geef me een paar dagen, werd het gesprek beëindigd. “Hoe krijg ik in vredesnaam een vliegdekschip, dacht ik. Laat staan er één te kopen of huren. Was ik gek geworden?” Door zijn bestaande netwerk in werking te stellen wist hij nog niet dat hij binnen 36 uren een vliegdekschip zou bezitten.

Charles zat bij het kanaal in Giethoorn vlakbij zijn woonplaats. Hij begon associaties te maken dat het kanaal waarschijnlijk uitmondde in breder vaarwater. Dit bracht zijn gedachte op de Rotterdamse haven. “Het was me duidelijk dat ik mijn militaire- en politieke netwerk in werking moest zetten.” Zo kwam Charles bij Angelo Borelli, waar hij politiek werk mee verrichtte voor Amerika in Nederland. Angelo gaf een contactpersoon door in Rotterdam. “Ik sprak met de persoon die Angelo me aanbevolen had en hij verwees me door naar de derde persoon in de Verenigde staten.” Charles kreeg te horen dat de USS Cabot/SNS Dedalo, alias “The Iron Lady” en één van de fraaiste schepen van de tweede wereld oorlog, op het punt stond gedemonteerd te worden. “Het schip had een historische waarde en een legendarische reputatie doordat het twee kamikaze aanvallen overleefde. Ik moest en zou dit schip redden!” Binnen afzienbare tijd had Charles een afspraak met de organisatie die het vliegdekschip had. Het schip lag in Brownsville, Texas en zou gesleept worden naar de haven van Barcelona. Er werd aan Charles uitgelegd dat hij een optie tot koop nodig had om het schip in zijn bezit te krijgen. Een andere partij mocht dan alleen met zijn toestemming het schip kopen. Na een kort overleg met zijn vrouw kocht Charles het schip voor een paar duizend dollar, wetende dat het reclamebureau het van hem moest kopen.

“Ik belde het reclamebureau op en zei: Wij moeten praten! Ik heb het vliegdekschip, maar ik wil voordat we verder zaken met elkaar doen, weten voor welke bedrijven ik dit regel. Toen ik hoorde dat het om twee Nederlandse multinationals ging waarvan ik de directie persoonlijk kende, was mijn missie en netwerk compleet.” Door het gebruiken en in werking zetten van zijn netwerk slaagde Charles er in het enige beschikbare vliegdekschip op de markt te kunnen kopen.

Charles had zijn doel bereikt ook al is het vliegdekschip niet in gebruik genomen. Hij is er van overtuigd dat iedereen dit in gang had kunnen zetten, door het gebruik maken van je netwerk. “Netwerken is je creativiteit gebruiken om sneller van A naar Z te komen zonder andere letters nodig te hebben.”

foto’s door Rienk Jan Schurer